Wulgata
W IV wieku chrześcijaństwo prężnie się rozwijało. W Cesarstwie Rzymskim mówiono po łacinie, zaczęto więc tłumaczyć Pismo Święte na Łacinę, aby móc posługiwać się tekstem zrozumiałym wśród ludzi.
Pod koniec IV wieku biskup Rzymu (papież) zlecił wybitnej osobowości tamtych czasów – Hieronimowi – ujednolicenie tekstu Pisma Świętego, ponieważ posługiwano się wieloma tłumaczeniami starołacińskimi.
Najpierw Hieronim zbierał, przepisywał, kompilował i tłumaczył Nowy Testament. Gdy przeszedł do tłumaczenia Psalmów z Septuaginty, doszedł do wniosku, że koniecznie trzeba tłumaczyć je z oryginału. Załatwił dla siebie wyjazd do Betlejem – do ziemi, gdzie ten język jeszcze był używany – i tam nauczył się tego języka, aby przetłumaczyć Stary Testament.
Tak powstała WULGATA – w języku „wulgarnym”, czyli powszechnie zrozumiałym przez ludzi. Niektórym wydawała się za bardzo nowoczesna, że takiego tłumaczenia jeszcze nie było, ale z czasem stała się oficjalnym tekstem wykorzystywanym przez 1500 lat w Kościele Zachodnim.
Od tego czasu wszystkie tłumaczenia, powstające do XV wieku opierały się na Wulgacie, chociaż ona sama ulegała zmianom, wraz z rozwojem łaciny. Z czasem i ona przestała być rozumiana, kiedy łacina przestały być żywym językiem.
